Kookt @Elisabethskitchen en schrijft erover
SIMPEL, SMAAKVOL EN GEZOND
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Wie ben ik?

Elisabeth'skitchen

Promoot jouw pagina ook

 

 

Naam: Elisabeth van der Ark
Hobby,s: Koken en schrijven

Op papier ben ik gewichtsconsulente en toen ik jaren geleden deze blog startte had ik een praktijk als gewichtsconsulente. Ik heb diverse vervolgopleidingen gevolgd op het gebied van gezonde voeding. Mijn recepten en gerechten zijn gezond en passen in een normaal en gezond eetpatroon. 

Wil je meer over mij weten, dan staat het je vrij om een e-mail te sturen.
www.gewichtsconsulente@live.nl
Spam wordt niet op prijs gesteld...

Elisabeth

boodschappen
Categorieën
Elisabethsmagazine

Klik op de link en je kunt Elisabeth'sMagazine editie 5 doorbladeren. link

Klik op de link en je kunt Elisabeth'sMagazine editie 6 doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt Elisabeth'sMagazine editie 7 doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt Elisabeth'sMagazine edite 9 doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt de eerste special van Elisabeth'sMagazine doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt de tweede special van Elisabeth'sMagazine doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt de derde special van Elisabeth'sMagazine doorbladeren. Link

Topblog volrecepten.nl
Topblogs met recepten
Persoonlijke vragen aan mij
persoonlijke vragen aan mij
Het kan zijn,
dat je een vraag 
voor me hebt,
die van persoonlijke
aard is.
 
Dan kun je 
een mailtje sturen naar
 Ik tracht zo snel mogelijk  
antwoord te sturen.
 
Elisabeth,
dé internet-
gewichtsconsulente
Laatste reacties
    hitstats
    Hebbedingetjes

    vroeg  de verkoopster van een landelijke drogisterij die ook andere meuk verkopen, aan mij.

    'Ik niet' was mijn antwoord.

    'Nou ik word er gek van. Het is druk in de winkel, achter staat nog meer. Die moet eerst geprijsd worden en dan kunnen we alles vol gaan stouwen.'

    'Dus volgende week valt er helemaal niet meer te lopen hierzo? De vloeroppervlakte is gewoonweg te klein' zei ik.

    Dit beaamde zij. 'En het ergste is, ik moet werken tot aan de kerst en ik krijg eters. Het wordt me allemaal teveel.'

    'Ik krijg gelukkig geen eters. Ben heerlijk met mijn man samen en misschien eet ik wel boerenkool met gebakken eend.'

     

    Klik hier om de hele post te lezen.

    Reacties

    Soms dan heb je zin in de smaak van vroeger. De smaak uit je herinnering weer naar boven halen. En dat heb ik gedaan met corned beef. Ik zag het blikje staan in een delicatessewinkel waar ik mijn halloumi koop en direct kwam de smaak van vroeger naar boven. Afgelopen week zag ik een blikje staan in een grote supermarkt en heb het gekocht. Van de week heb ik het gebruikt in een aardappelsalade. Met het openmaken van het blikje kwam de geur naar buiten en was weer even dat kleine meisje wat zich zat te verheugen op de macaroni met corned beef.. Ohh die warme, zachte, zoute corned beef samen met de net iets te gare pasta en tomatenketchup. Dat was het, meer niet.. En oh wat hoopte ik dat het niet tegen zou vallen. En wat denk je? Niet dus. Het blikje was open, de corned beef eruit, het meeste vet er heel voorzichtig afgeschraapt. Plakje eraf gesneden, blokje gesneden en toen de proeftest. Kippenvel, want het smaakte inderdaad net als vroeger. Hmmm er gaat niets boven verse corned beef, echt. Maar toen moest ik er nog een lekkere salade mee bereiden. Geen probleem. Het bord was veel te snel leeggegeten. Natuurlijk is het niet om iedere week te eten. Maar soms is een trip down food-memory-lane heerlijk om te doen..

    Van het recept heb ik een receptenflyer gemaakt die je kan en mag downloaden.

    Reacties

    Afgelopen vrijdag ging ik voor de boodschappen naar de 'hallo Jumbo'. Ik had onder andere roomboter nodig. Het liefst biologische roomboter.
    Bijna wilde ik de deur openen toen ineens een dame vlak voor de deur ging staan. Dus ik vroeg op mijn allerliefst: 'zou ik er even bij mogen?' De kans is groot dat er nee wordt gezegd, maar gelukkig zei de vrouw ja. Ze vertelde ook dat slechtziende was en daarom zo dicht tegen de deur stond. Ze vroeg ook of ik een kuipje 'roomboter' wilde pakken. Het was een goudkleurig kuipje met altijd smeerbare roomboter. Ik kon het niet laten en keek op de verpakking. Natuurlijk zit daar een E-nummer in om de boel smeerbaar te houden. Vetten stollen namelijk bij een bepaalde temperatuur en dat wil deze fabrikant niet. Ik stelde haar voor om een gewoon pakje roomboter te kopen zonder E-nummers. Ze vond dat lastig. Ze moest altijd opletten of ze dan voldoende roomboter buiten de koelkast had. Ik kon haar overhalen met een belangrijk argument. Namelijk dat biologische roomboter goedkoper was dan dat kuipje. De prijs voor de biologische variant was € 1,69 en voor de eeuwige smeerbare variant €1,77.

    Geen groot verschil, maar voor diegene die op de kleintjes moeten letten telt iedere cent. Gelukkig maar dat die smeerbare variant zo hoog staat in het schap, dan valt het niet zo op. De biologische roomboter ligt op ooghoogte.

    Inderdaad, ik kon het niet laten om er tegen aan te bemoeien. En nee, ik ben niet zo prijsbewust, het viel me gewoon op en ik was op zoek naar een argument die doorslaggevend kon zijn.

     

    Elisabeth

     


    Reacties

    Al weken hoorde ik hier en daar over schorseneren. Of er recepten van zijn, hoe ze eruit zien en waar ze naar smaken. Door al die posten kreeg ik er zin in. Het is een nare klus om ze schoon te maken. Wanneer je ze schilt komt er een nare kleverige stof uit, die niet prettig is voor je handen. Daarom hebben ze diverse bijnamen. De bekendste is keukenmeidenverdriet. Huisvrouwenverdriet of armelui-asperges. Het woord verdriet als achtervoegsel bij de keukenmeid en huisvrouw zit hem dus in het feit dat die nare kleverige stof uittreedt tijdens het schoonmaken. En arme-lui-asperges omdat ze op dezelfde manier zijn te serveren a la witte asperges. Dus met een plakje ham en gekookt ei.

    Vanmorgen ging ik op pad voor de boodschappen. Op naar de LIDL voor diverse producten die ik daar graag koop. De koffie en pure rooibosthee lag in de kar en ik toog naar de groente afdeling. Prei in de aanbieding, altijd welkom verse prei. Nog wat fruit gepakt en ik kreeg ineens hele rare zwarte stengels in het vizier. En ik gilde het uit. Niet als een keukenmeid maar een heel zacht kreetje van blijdschap. Maar ik keek er waarschijnlijk ook heel erg blij bij want een mevrouw zag het en moest om me lachen. Een hele doos met biologische schorseneren. Amai amai, wat ben ik daar blij mee. Door de jaren heen heb ik al diverse recepten met schorseneren geschreven, maar ik ga nu op zoek naar een nieuwe manier van bereiden. Samen met een stuk flespompoen. Dus houd de blog in de gaten.

    Nog een paar eetweetjes.

    75 gram gekookte schorseneren geeft:
    60 kcal
    1 gram eiwit
    13 gram koolhydraten
    1 gram vet
    0 gram verzadigd vet
    1 gram voedingsvezels
    5 gram natrium

    Van de week dus het recept.

    Trouwens ik heb geen last van het kleverige vocht aangezien ik handschoenen draag tijdens het schoonmaken. Ik kan je aanraden dit ook te doen. Het scheelt een boel narigheid.

    Elisabeth©

    www.elisabethsmagazine.nl



    Reacties

    Vorige week was ik bij een Belgische bakker en zag een pamflet over verloren maandag kost. Er stond dat de maandag na Driekoningen de verloren maandag kost is. Verder lezend zag ik dat die dag, de bakkers voornamelijk worstenbroodjes en appelbollen produceerden en verkochten aan arbeiders. Die arbeiders brachten ze naar de slager of groenteboer waar nog een rekening open stond en met de worstenbroodjes en appelbollen werden de rekeningen vereffend.

    Ik vroeg aan de dame of ze een kopie van de pamflet wilde maken, maar dat kon niet. In een bakkerij hebben ze geen kopieerapparaat. Logisch toch?

    Mijn speurtocht op internet leverde me vele varianten op de uitleg omtrent verloren maandag kost. De link die ik geef is die link naar Wikipedia. Verloren maandag kost

    Het gebruik vindt ook plaats in Frankrijk. En misschien op meer plaatsen in Europa. Mocht je interesse hebben in gebruiken en tradities is het echt heel leuk om erover te lezen. Het regelmatig verblijven in de grensstreek levert mij veel kennis op.

    Afijn, vorige week kocht ik ook voor het eerst Belgische worstenbroodjes en eerlijk is eerlijk, die zijn lekkerder dan de Hollandse variant. De Belgische variant is met getoerd deeg, bladerdeeg dus. En de gehaktstaaf is ook anders gekruid. Door het gebruik van de bladerdeeg is het Belgische worstenbroodje ook hoger. Er is nog een ander verschil, het Nederlandse worstenbroodje is dicht aan de alle kanten en zoals je op de foto ziet zijn deze broodjes open aan de zijkanten.

    De appelbol was echt gigantisch groot en lekker. Gevuld met een hele appel die niet snotterig was. Maar nog knapperig zeg maar.

    Niet teveel van de worstenbroodjes eten natuurlijk, het is een product om bij hoge uitzondering te eten. Zoals vandaag dus...

    Elisabeth

    www.elisabethsmagazine.nl

     




    Reacties

    Langzaam aan veranderd de sfeer in de wereld. Natuurlijk is er nog geen vrede op aarde. Helaas. Was het maar waar. Vroeger bestonden er nog kerstbestanden. Wat op zich een vreemd fenomeen is natuurlijk. Want waarom alleen vrede op deze twee dagen in het jaar. De andere dagen mag je elkaar uit het leven schieten.

    Ook bij veranderd er iets. Nostalgische gevoelens. Over de kerst toen ik nog klein was. Ja, er bestond ook in mijn gezin een kerstbestand.
    Juist in deze dagen ga ik mijmeren. Mijmeren over al die mensen die het zoveel slechter hebben dan ik. Die zieke mensen die maar één wens hebben. Mensen die in armoede leven. Waar dan ook ter wereld. Kindjes die onnodig sterven. Volwassenen die onnodig sterven. Omdat het allemaal de macht van het geld is. Daar kan ik niets aan doen. Helaas...

    Doch op kleine schaal kan ik mijn steentje bijdragen en dat heb ik gedaan. Normaal gesproken vulde ik een mandje met producten en gaf dat aan de vrijwilligers van de voedselbank. Dit jaar heb ik het anders gedaan. Bij de Jumbo kreeg ik kwartetkaarten. Had je vier dezelfde met een Mona toetje dan kon je die voor 50% van de prijs meenemen. Maar ik eet die toetjes niet. Dus ik dacht, ach als ik het nou koop voor die man uit Bulgarije die altijd bij de deur van de supermarkt staat, zou die daar blij van worden? Denk het wel. Ik had geen reden om het niet te doen, dus ik pakte het toetje. Zo ook nog 4 appelflappen met kwartetkaarten kreeg ik er één gratis en rekende af.
    Buiten gekomen overhandigde ik het toetje en twee van de vier appelflappen. Het vreemde was ik durfde hem niet aan te kijken. Gewoon omdat ik me een beetje schaamde. Omdat ik niet meer kan doen, tegen deze stille armoede.
    Die man die staat daar toch maar, terwijl er een paar duizend kilometers verderop zijn gezin in armoede leeft. En dan geen betrekkelijke armoede, maar schrijnende armoede.
    De volgende keer dat die meneer weer bij de winkel staat koop ik gewoon een zak appels voor hem. Waarom niet?

    Of misschien zouden de winkeliers een bak kunnen neerzetten, waar iedere klant iets in kan doen. En op het eind van de avond, komt er een vrijwilliger van de voedselbank en deze neemt de producten mee voor de voedselpakketten. Al gebeurt dit maar één keer per week op een zaterdag. Weet zeker dat de voedselpakketten knap vol zouden zitten.
    De discussie dat er geen voedselbank zou moeten zijn, ga ik niet voeren. Die bestaat en eigenlijk is het goed dat het bestaat. Anders zouden veel gezinnen nu tijdens deze dagen een beroerde kerst hebben.

     

    Een soort van uitgestelde koffie maar dan anders. Vast betaalde boodschappen...

    Enfin:







    Reacties

    Door of dankzij het kwistig gebruik van antibiotica in de veeteelt wemelt ons vlees van bacteriën. Eén op de vijf monsters bevatte het ESBL bacterie. Deze bacterie zorgt ervoor dat  de antibiotica die door mensen wordt gebruikt niet aanslaat.

    De andere bacterie is de MRSA en die werd gevonden op 12% van de monsters. Natuurlijk is dit verontrustend. Hier de link naar het artikel.

    In de veeteelt wordt veel gedaan om het antibiotica gebruik terug te dringen. En daar was ik toevallig onderlaatst achter gekomen. Bij een slager in Chaam zag ik een folderstandaard staan met folders. Uiteraard heb ik een folder meegenomen en thuis op mijn gemak gelezen. Het gaat over een vleesvarkenssoort met de naam Riellander Pracht. De ondertitels zijn: Brabantse traditie in vlees. Tja die traditie klopt wel. Brabant staat bekend om zijn uitgebreide veeteelt en dat is niet altijd even positief.
    Verder staat er op de voorpagina dat het Ambachtelijke kwaliteitsproducten zijn. In de folder wordt verteld dat dat specifieke varkensvlees een duurzaam product is en wordt gehouden volgens het concept "keten duurzaam varkensvlees.'

    Al verder lezend zie ik dat de varkens speeltjes hebben en een vaste dierenarts die de dieren kent en streeft naar een antibiotica vrije keten, zodat de dieren in topconditie blijven.
    Riellander pracht betrekt zijn varkens voor 100% van Brabantse familiebedrijven en zitten in een straal van 5 km van elkander.
    Om kwaliteit te waarborgen worden de bedrijven regelmatig gecontroleerd door onafhankelijke instanties en gecertificeerd.

    Het klinkt allemaal veelbelovend en ik ga dit volgen. Er zijn plannen voor een zichtstal. Dan hoop ik dat op al die bedrijven die meedoen een zichtstal komt. Dan kunnen we met eigen ogen zien of het overal hetzelfde is ;-).

    Ik ga dit in de gaten houden. Het lijkt mij een prima ontwikkeling. Zeker na het lezen van het artikel in de wakkere krant.

    Ben je na het lezen van het artikel iedere dag je stukje vlees op je bord een beetje zat en zie je het niet zitten om een nepburger te eten. Dan kun je altijd nog tofu kopen en bereiden. Tofu is een product die jezelf op smaak moet brengen. En natuurlijk heb ik daar een recept voor. Het is een bordje boordevol vitaminen en kleuren waar je vrolijk en gezond van wordt.

    Klik hier om het recept op te halen.

    Elisabeth©

    www.elisabethsmagazine.nl



    Reacties

    Of een echte Brabo. Persoonlijk vind ik Brabeau deftiger staan. Het is ook de naam van een streekblad wat gaat over Noord-Brabant. Maar ik wil het hebben over worstenbroodjes.

    Eerst de koude cijfers. De calorieën:

    Eén worstenbroodje weegt gemiddeld 75 gram en levert
    290 kcal
    9 gram eiwit
    26 koolhydraten
    16 gram vet
    6 gram verzadigd vet
    1 gram vezels
    490 milligram zout.

    Nou voorwaar, niet iets om iedere dag te eten lijkt mij zo. Dit is dus zo'n product wat je bij hoge uitzondering zou moeten eten. Dat doe ik sinds kort ook. In het Westen denken ze dat ze een worstenbroodje eten. Maar geloof me, als je een echt Brabants worstenbroodje hebt gegeten wil je geen ander meer. Hooguit een Belgisch worstenbroodje. Jaja de keuze is reuze. Eerlijk gezegd wist ik het verschil tussen de beide broodjes niet. Dus afgelopen dinsdag in Chaam dacht ik, ik ga het vragen. Stapte de ambachtelijke bakker binnen en vroeg het aan een medewerkster.

    Het verschil begint al met het deeg. Het deeg van de Belgische variant is getoerd deeg. Een soort van bladerdeeg zei ze me, want er zit veel boter in het deeg. Vergeet bovenstaand staatje, je komt nog het een en ander tekort lijkt mij dan zo.
    Het deeg van het Brabants worstenbroodje lijkt meer op brooddeeg. Dat meende ik al te herkennen inderdaad.

    De vulling is van beide broodjes ook niet gelijk. De Belgische variant is iets gekruider. Maar het vlees komt wel van de ambachtelijk slager uit Bavel. Althans dat is zo bij deze ambachtelijke bakker. Zo, dat is duidelijk. Misschien eens op zoek gaan naar de slager. Zover is Bavel hier vandaan ook niet. En misschien ga ik zelf die broodjes eens maken. Zal toch wel ergens het recept hebben in één van mijn kookboeken.

    Geloof me, ben je liefhebber van een worstenbroodje, ga naar Brabant. Stap een ambachtelijke bakker binnen en vraag er naar. Neem een hap en laat je meevoeren. Ik zong na de eerste hap, Brabantse nachten zijn lang en andere Guus deuntjes.

    Nooit, maar dan echt nooit had ik gedacht te kunnen aarden in Brabant, maar het lukt me aardig. Het zal komen door het Bourgondische leven, de gemoedelijkheid van de mensen, de rust en de natuur.

     

    En een worstenbroodje. Graag zeg ik nu. Tot voor kort bedankte ik. Kreeg er altijd last van in mijn maag. Maar nu zeg ik graag, maar wel van de ambachtelijke Brabantse bakker graag. Geen supermarkt meuk hè.

    Elisabeth

    www.elisabethsmagazine.nl








    Reacties

    Een tijd terug toen het nog tuinbonentijd was stapte ik een supermarkt binnen en zocht naar tuinbonen. Zag een hardwerkende krattenvuller en vroeg hem of er tuinbonen zijn. Als antwoord kreeg ik niet vers, wel in pot/blik en diepgevroren. Tja daar was ik niet naar op zoek, wilde graag verse hebben. Helaas, daar kon hij me niet aan helpen. Té weinig ruimte op de groenteafdeling. Toen ik hem wees op de wand met kant-en-klare maaltijden vertelde hij mij dat het een doorn in zijn oog was. De spullen die daarin staan worden vaak weggegooid omdat het niet wordt gekocht. Maar van hogerhand moet iedere winkel dezelfde uitstraling, uitstallingen en assortiment hebben. Gemiste kans. Want de locatie waar deze winkel staat is een voormalig dorp wat aan het uitbreiden is en de bevolking heeft vaak nog een moestuintje en eten traditioneel, Hollandsche pot dus. Niets mis mee, maar het wordt lastig wanneer er een supermarkt is die vind dat je aan de samengestelde en kant-en-klare spullen moet.

    De hardwerkende jongeman zou eigenlijk het liefst zelf een groentewinkel willen beginnen maar helaas, de middelen ontbreken. Verkoopruimte is er nog wel in het plaatsje. Maar het geld...tja...

    Nou hoop ik natuurlijk niet dat een speurneus op zoek gaat naar die jongeman want hij is best loyaal uiteindelijk en hardwerkend ook. En verstand van zaken hebbend. Dus laat hem met rust hé of geef hem een lintje ;-)

    Wat ik dan weer niet begrijp van zo'n winkelketen waarom bekijk je niet eerst waar de bevolking uit bestaat en in wel gedeelte van ons land plaats je de winkel. Pas het assortiment aan met streekproducten. Maar nee, arrogantie. Wij weten beter wat de mens wilt. Niet dus. Jullie leggen mensen op, splitsen producten in de maag waar een naar luchtje aan zit. Klik hier maar .

    Hopelijk komt er een kentering. Want het kan ook anders. In Baarle zit een Jumbo die wordt beheerd op franchise-basis. Daar zit ook een echte slager. Zo'n man met verstand van zaken en daar kan ik lokaal vlees kopen. Vlees uit Ulvenhout. Daarvan prijkt ook een certificaat van op de toonbank. Wil ik een ander stukje vlees, geen probleem.
    Tijdens het aardbeienseizoen kwamen deze prachtvruchten uit Hoogstraten, niet uit Spanje. De kersen kwamen uit België. Nou is dat geen kunst, want de achterkant van de winkel ligt ook in België hihi. Streekproducten zijn er ook aanwezig. Ik heb mijn draai moeten vinden qua boodschappen doen, maar gelukkig heb ik het gevonden. Gewoon om met de mensen te praten. Dan leer je nog eens wat. Dat betekend wel dat ik lang bezig ben met het doen van mijn boodschappen, maar dat moet dan weer kunnen. Bouw graag een band op, dan is vaak in mijn voordeel.

    Toch zou ik het leuk vinden als mijn oproep gevolg krijgt. Zullen we de eerste week van september omdopen tot week van de kleine zelfstandige. Dat we alleen daar de boodschappen gaan doen. Want er is toch voldoende gehamsterd.

    Elisabeth©

    www.elisabethsmagazine.nl



    Reacties

    Dat ben ik

    en dat weet ik. Het soms heel ernstig ziekelijk. Ik wil me graag overal tegenaan bemoeien. Niet alleen is het ziekelijk maar het kan ook levensgevaarlijk zijn. Neem daarbij nog een grote mond. Tada...het hele pakket om eens een mes tussen mijn ribben te krijgen. Dit wordt al bijna 34 jaar tegen me verteld door Hubbie D. Gelukkig is het nog niet gebeurd. Maar dat bemoeien, echt onverbetelijk.

    Picture this

    Vanmorgen liep ik mijn rondje in de Jumbo en ik botste bijna tegen een stelling vitaminewater. Je kent dat water wel. Dat water wat nog duurder is dan een glas goede Merlot omgerekend dan hé. En ik zag twee bejaarden ernstig met elkaar kissebissen. Doen we het wel, ja want we moeten goed drinken én op onze vitaminen letten, want we eten minder dus...Dit soort praat. Jaja dat heb ik op een afstandje staan afluisteren. En ja, ze pakte er twee. Voor ik mezelf in de hand kon houden riep ik, da's een duur watertje waar je niets aan hebt. Ondertussen dat stemmetje achter in mijn hoofd negerend die riep, je bemoeit je er weer tegenaan. Laat gaan, kan jou het schelen. Je kan de wereld niet redden. Toch ging ik door, want ik wilde gewoon dat ze die flesjes wegzette. Tenslotte had ik met mijn eerste opmerking voldoende twijfel gezaaid om de victorie te oogsten. Na nog een opmerking van mijn kant, dat ze beter een stukje fruit konden eten en een glas water uit de kraan konden drinken, zag ik het. Ja...slinger...toeters...vuurwerk en bellen, de flesjes gingen terug.

    Maar waarom

    voelde ik me ongemakkelijk over? Bloggen is makkelijker. Het is mijn blog en ik gebruik mijn blog als een columnist de krant gebruikt. Dit is mijn podium. Plaats er mijn mening gelardeerd met feiten uit de media. Of die feiten waar zijn daar heb ik geen controle over. Als de journalist zijn journalistieke werk niet goed heeft gedaan kan dat mij niet worden aangerekend tenslotte. Hooguit kan er tegen me worden gezegd dat ik niet zomaar alles moet plaatsen wat er wordt verteld. Daar zit wel wat in natuurlijk. Het voordeel van bloggen is ook dat ik mensen niet direct en persoonlijk aanspreek. Uiteraard vertel ik dat je beter puur natuur kan eten, die vieze sauzen beter in de winkel kan laten staan. Maar ik kom niet kijken in je koelkast of je dat ook daadwerkelijk doet. Je moet het uiteindelijk allemaal zelf weten. Daarnaast is het ook zo, dat ik niet iedereen die met het zogenaamde slechte voedsel in zijn karretje loopt vermanend spreekt of waarschuwd. Goed als mensen iets aan me vragen geef ik mijn mening. Uiteraard niet ongezouten. Welnee, uiteindelijk maken ze zelf de keuze. Wat ik wel vind, is dat ik het juiste advies moet geven. Dat voel ik dan weer als mijn morele plicht. Want kennis moet je delen tenslotte. Verder probeer ik niet te fungeer als een soort van ongevraagd adviesbureau. Doch de grens lag vanmorgen voor mij bij dat belachelijke vitaminewater. In de winkels zijn veel overbodige producten te vinden maar dit product slaat alles.

    Enfin

    Om een lang verhaal niet nog onnodig langer te maken. Kijk eens op de site van foodwatch en je leest waarom je veel producten beter niet kunt kopen. O ja, je kunt uiteraard ook Elisabeth'sMagazine aanschaffen. Dan krijg je tips, tricks en heerlijke recepten van eerlijke gerechten.

    Nu het recept van gisteren waarvan ik gisteren laat in de middag de foto had geplaatst op mijn facebookstatus. 

    Broodje kaas
    1 verpakking halloumi
    2 eetlepels olijfolie
    1 theelepel ras el hanout
    1 theelepel gedroogde korianderblad
    mespunt gemalen komijnpoeder
    mespunt chilipeper poeder

    Snijd de halloumi in plakken. Meng de overige producten door elkaar in een ruime kom die je goed kan afsluiten. Leg de kaas erin en schep een paar keer om. Laat minimaal 30 minuten marineren. Schep zo nu en dan door.
    Verwarm na marineertijd een koekenpan en bak de kaas langzaam bruin. Wanneer één kant goed bruin is, draai de kaas dan om. Bewaar de marinade om als saus te gebruiken.

    Tomatensalade
    300 gram kerstomaten, gele en rode
    1 smaakkomkommer of 2
    groene olijven zonder pit, hoeveelheid naar eigen keuze
    25 gram fetakaas in blokjes
    2 eetlepels olijfolie
    sap van een halve citroen
    1 tak met munt
    witte peper, hoeveelheid naar eigen smaak
    voldoende verse groene kruiden of rucola-slamix

     

    Was de tomaten, drogen en halveren. Komkommer wassen en in blokjes snijden. Bij de tomaat voegen. Evenals de olijven en de fetakaas. Maak een dressing van de olijfolie, citroen en witte peper. Meng door de dressing de muntblaadjes in stukjes gesneden, de groene kruiden of rucola-slamix. Meng dan de tomaten en de komkommer door de salade.

    Verwarm ondertussen vier pitabroodjes.
    Serveertip: zie foto
    voor twee personen
    TIP: houd je een barbecue en je krijgt gasten die voornamelijk vegetarisch eten dan is dit een gerecht om mee te scoren.

    Elisabeth©

     


     







    Reacties (1)
    Elisabeth's favorite
    BlogSociety
    myTaste.be
    Beste Blogger Foodblogger
    BesteBloggers
    Volg mij via bloglovin
    Follow
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl