Kookt @Elisabethskitchen en schrijft erover
SIMPEL, SMAAKVOL EN GEZOND
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Wie ben ik?

Elisabeth'skitchen

Promoot jouw pagina ook

 

 

Naam: Elisabeth van der Ark
Hobby,s: Koken en schrijven

Op papier ben ik gewichtsconsulente en toen ik jaren geleden deze blog startte had ik een praktijk als gewichtsconsulente. Ik heb diverse vervolgopleidingen gevolgd op het gebied van gezonde voeding. Mijn recepten en gerechten zijn gezond en passen in een normaal en gezond eetpatroon. 

Wil je meer over mij weten, dan staat het je vrij om een e-mail te sturen.
www.gewichtsconsulente@live.nl
Spam wordt niet op prijs gesteld...

Elisabeth

boodschappen
Categorieën
Elisabethsmagazine

Klik op de link en je kunt Elisabeth'sMagazine editie 5 doorbladeren. link

Klik op de link en je kunt Elisabeth'sMagazine editie 6 doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt Elisabeth'sMagazine editie 7 doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt Elisabeth'sMagazine edite 9 doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt de eerste special van Elisabeth'sMagazine doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt de tweede special van Elisabeth'sMagazine doorbladeren. Link

Klik op de link en je kunt de derde special van Elisabeth'sMagazine doorbladeren. Link

Topblog volrecepten.nl
Topblogs met recepten
Persoonlijke vragen aan mij
persoonlijke vragen aan mij
Het kan zijn,
dat je een vraag 
voor me hebt,
die van persoonlijke
aard is.
 
Dan kun je 
een mailtje sturen naar
 Ik tracht zo snel mogelijk  
antwoord te sturen.
 
Elisabeth,
dé internet-
gewichtsconsulente
Laatste reacties
    hitstats
    Hebbedingetjes

    Door de gebeurtenis en de dag van nationale rouw gebeurt er veel in mij. Het is stil in mij. En die stilte zorgt ervoor dat er deurtjes in mijn hersenen open gaan die heel lang geleden zijn gesloten. Mini-trauma's zijn het. En Gods gelukkig hebben onze hersenen het vermogen om de deurtjes dicht te doen. Want het zou onleefbaar zijn wanneer je constant en op ieder moment wordt geconfronteerd met trauma's uit je leven, groot of klein. Op 23 juli ging er tergend langzaam een deurtje open en ik zie mijzelf, samen met mijn ouders en broertje aan tafel zitten. Een normaal tafereel. Althans in de jaren 60 van de vorige eeuw. Aardappelen en groente in aparte schalen, jus in de juskom en het vlees was al verdeeld over de borden. We zouden net gaan opscheppen en de deurbel ging. Mijn vader liep naar de de huistelefoon en riep: 'wie is daar?' Toen zaten er nog geen camera's op, dus het was eigenlijk altijd een verrassing wie daar was. Mijn vader kreeg antwoord en drukte op het daarvoor bestemde knopje, zodat de deur beneden open ging. Wij woonden destijds vier hoog zonder lift, dus het duurde even eer de persoon in kwestie boven kwam. Wij wisten wie het was, want mijn vader was het komen melden. Ondertussen hadden mijn broer en ik eten op het bord en mijn moeder nog niet, die begon te wiegelen met haar lichaam. Onrustig, want de dame in kwestie kwam nooit. En zeker niet doordeweeks op een woensdagmiddag. Inderdaad, wij aten voor de verandering tussen de middag warm. Mijn vader zou gaan werken. 

    Mijn vader waakte bij de deur en een tante stapte binnen. Het was een jongere zus van mijn vader. Ze had een diep triest gezicht. Zo herkende ik haar niet en dat maakte dat mijn broertje en ik stil werden, muisstil. Mijn moeder vroeg nog of ze mee wilde eten, maar ze schudde haar hoofd.
    'Nee, ik moet iets erg vertellen'.
    Ze verlieten de tafel en namen plaats op de zitbanken. Wij kregen min of meer de opdracht op gewoon onze borden leeg te eten.
    'Er is een ongeluk gebeurt en onze broer is verongelukt. Er is een ontploffing geweest op de plek waar hij aan het werk was, daarna een brand. Niets is er meer van hem over'. 

    De ontsteltenis van mijn ouder en het zachte gehuil zie en hoor ik nu, nu dit deurtje in mijn hersens is opgegaan. En in deze setting aten mijn broer en ik onze borden leeg. De vrouw van de verongelukte oom, de schoonzus van mijn vader dus, had een zoontje van twee jaar en was in verwachting van hun tweede kind, een dochtertje. 

    De impact van dit allemaal besef je pas wanneer je ouder bent. 

    Later, in mijn volwassen leven heb ik nog twee keer een overlijden mee gemaakt van personen waar niemand afscheid van heb kunnen nemen. De eerste keer was van een jeugdvriend. Hij was een flink aantal jaren jonger dan ik, maar we woonden in hetzelfde flatgebouw, hij op de tweede etage en ik op de vierde. De zomers genoten we met elkaar, Koninginnedag zonder elkaar was geen Koninginnedag. Hij werd uit het leven gerukt door een ongeluk op de snelweg. Die dag en de manier waarop het mij werd verteld is een film die niet meer verdwijnt. Zo ook de dood van een oma van mijn man. Zij werd uit het leven gehaald door een stompzinnig ongeluk. Een vrachtwagen sloeg rechtsaf, opa en oma zaten op de brommer. Opa overleefde het ongeluk met slechts een kras op het lichaam en een diepe snede in zijn hart en ziel. 

    In andere situaties kun je kiezen of je de overledene nog wilt zien. Dat is goed. Een keuze hebben. Maar in de situaties die ik hierboven heb beschreven was er geen keuze. Er stond een kist en die was dicht, ook tijdens het condoleren. En ik niet alleen heb dat meegemaakt. Daar ben ik me ter degen van bewust. Miljoenen mensen me mij. Moeders in oorlog-gebieden die boodschappen gaan doen en in de verte een bombardement horen. Verwoestende natuurrampen. Miljoenen mensen die geen afscheid hebben kunnen nemen. 

    Ondanks dat deze ramp/aanslag mijn niet treft, raakt het mij wel. Ook daarin ben ik niet de enige. En omdat het zoveel mensen raakt, is het wat mij betreft goed dat er toe is besloten om de nationale rouwdag weer in ere te herstellen. Op deze dag heeft heel Nederland en ver daarbuiten laten zien aan diegene in hun zwarte dagen dat wij hen steunen. 

    En natuurlijk zijn er legio voorbeelden te noemen waarom niet eerder een nationale rouwdag of waarom het maar beter niet had kunnen gebeuren. Maar alle beslissingen worden genomen door een voortschrijdend inzicht en met de kennis van nu. Neem daarbij de andere tijd en andere mensen die er over kunnen beslissen. Daarom is iedere beslissing ooit genomen makkelijk in het hier en nu af te keuren, goed te praten, weer terug in te voeren of als het moet af te schaffen. 

    En wanneer er ooit wereldvrede is, kan er een datum worden geprikt om een internationale dag van de rouw te houden. Voor al die mensen waarvan we geen afscheid hebben kunnen nemen. En om te roepen: 'nooit meer oorlog'. Om de dag erop een internationale feestdag te houden voor de wereldvrede. Utopia, ik weet het, maar hoe mooi zou het zijn. 31 December en 1 januari lijken mij daarvoor zeer geschikte data. 

    Vergeef mij dat ik droom....

    Elisabeth

     

     

     

     

     


    Reacties

    Of een echte Brabo. Persoonlijk vind ik Brabeau deftiger staan. Het is ook de naam van een streekblad wat gaat over Noord-Brabant. Maar ik wil het hebben over worstenbroodjes.

    Eerst de koude cijfers. De calorieën:

    Eén worstenbroodje weegt gemiddeld 75 gram en levert
    290 kcal
    9 gram eiwit
    26 koolhydraten
    16 gram vet
    6 gram verzadigd vet
    1 gram vezels
    490 milligram zout.

    Nou voorwaar, niet iets om iedere dag te eten lijkt mij zo. Dit is dus zo'n product wat je bij hoge uitzondering zou moeten eten. Dat doe ik sinds kort ook. In het Westen denken ze dat ze een worstenbroodje eten. Maar geloof me, als je een echt Brabants worstenbroodje hebt gegeten wil je geen ander meer. Hooguit een Belgisch worstenbroodje. Jaja de keuze is reuze. Eerlijk gezegd wist ik het verschil tussen de beide broodjes niet. Dus afgelopen dinsdag in Chaam dacht ik, ik ga het vragen. Stapte de ambachtelijke bakker binnen en vroeg het aan een medewerkster.

    Het verschil begint al met het deeg. Het deeg van de Belgische variant is getoerd deeg. Een soort van bladerdeeg zei ze me, want er zit veel boter in het deeg. Vergeet bovenstaand staatje, je komt nog het een en ander tekort lijkt mij dan zo.
    Het deeg van het Brabants worstenbroodje lijkt meer op brooddeeg. Dat meende ik al te herkennen inderdaad.

    De vulling is van beide broodjes ook niet gelijk. De Belgische variant is iets gekruider. Maar het vlees komt wel van de ambachtelijk slager uit Bavel. Althans dat is zo bij deze ambachtelijke bakker. Zo, dat is duidelijk. Misschien eens op zoek gaan naar de slager. Zover is Bavel hier vandaan ook niet. En misschien ga ik zelf die broodjes eens maken. Zal toch wel ergens het recept hebben in één van mijn kookboeken.

    Geloof me, ben je liefhebber van een worstenbroodje, ga naar Brabant. Stap een ambachtelijke bakker binnen en vraag er naar. Neem een hap en laat je meevoeren. Ik zong na de eerste hap, Brabantse nachten zijn lang en andere Guus deuntjes.

    Nooit, maar dan echt nooit had ik gedacht te kunnen aarden in Brabant, maar het lukt me aardig. Het zal komen door het Bourgondische leven, de gemoedelijkheid van de mensen, de rust en de natuur.

     

    En een worstenbroodje. Graag zeg ik nu. Tot voor kort bedankte ik. Kreeg er altijd last van in mijn maag. Maar nu zeg ik graag, maar wel van de ambachtelijke Brabantse bakker graag. Geen supermarkt meuk hè.

    Elisabeth

    www.elisabethsmagazine.nl








    Reacties

    Een tijd terug toen het nog tuinbonentijd was stapte ik een supermarkt binnen en zocht naar tuinbonen. Zag een hardwerkende krattenvuller en vroeg hem of er tuinbonen zijn. Als antwoord kreeg ik niet vers, wel in pot/blik en diepgevroren. Tja daar was ik niet naar op zoek, wilde graag verse hebben. Helaas, daar kon hij me niet aan helpen. Té weinig ruimte op de groenteafdeling. Toen ik hem wees op de wand met kant-en-klare maaltijden vertelde hij mij dat het een doorn in zijn oog was. De spullen die daarin staan worden vaak weggegooid omdat het niet wordt gekocht. Maar van hogerhand moet iedere winkel dezelfde uitstraling, uitstallingen en assortiment hebben. Gemiste kans. Want de locatie waar deze winkel staat is een voormalig dorp wat aan het uitbreiden is en de bevolking heeft vaak nog een moestuintje en eten traditioneel, Hollandsche pot dus. Niets mis mee, maar het wordt lastig wanneer er een supermarkt is die vind dat je aan de samengestelde en kant-en-klare spullen moet.

    De hardwerkende jongeman zou eigenlijk het liefst zelf een groentewinkel willen beginnen maar helaas, de middelen ontbreken. Verkoopruimte is er nog wel in het plaatsje. Maar het geld...tja...

    Nou hoop ik natuurlijk niet dat een speurneus op zoek gaat naar die jongeman want hij is best loyaal uiteindelijk en hardwerkend ook. En verstand van zaken hebbend. Dus laat hem met rust hé of geef hem een lintje ;-)

    Wat ik dan weer niet begrijp van zo'n winkelketen waarom bekijk je niet eerst waar de bevolking uit bestaat en in wel gedeelte van ons land plaats je de winkel. Pas het assortiment aan met streekproducten. Maar nee, arrogantie. Wij weten beter wat de mens wilt. Niet dus. Jullie leggen mensen op, splitsen producten in de maag waar een naar luchtje aan zit. Klik hier maar .

    Hopelijk komt er een kentering. Want het kan ook anders. In Baarle zit een Jumbo die wordt beheerd op franchise-basis. Daar zit ook een echte slager. Zo'n man met verstand van zaken en daar kan ik lokaal vlees kopen. Vlees uit Ulvenhout. Daarvan prijkt ook een certificaat van op de toonbank. Wil ik een ander stukje vlees, geen probleem.
    Tijdens het aardbeienseizoen kwamen deze prachtvruchten uit Hoogstraten, niet uit Spanje. De kersen kwamen uit België. Nou is dat geen kunst, want de achterkant van de winkel ligt ook in België hihi. Streekproducten zijn er ook aanwezig. Ik heb mijn draai moeten vinden qua boodschappen doen, maar gelukkig heb ik het gevonden. Gewoon om met de mensen te praten. Dan leer je nog eens wat. Dat betekend wel dat ik lang bezig ben met het doen van mijn boodschappen, maar dat moet dan weer kunnen. Bouw graag een band op, dan is vaak in mijn voordeel.

    Toch zou ik het leuk vinden als mijn oproep gevolg krijgt. Zullen we de eerste week van september omdopen tot week van de kleine zelfstandige. Dat we alleen daar de boodschappen gaan doen. Want er is toch voldoende gehamsterd.

    Elisabeth©

    www.elisabethsmagazine.nl



    Reacties

    Dat ben ik

    en dat weet ik. Het soms heel ernstig ziekelijk. Ik wil me graag overal tegenaan bemoeien. Niet alleen is het ziekelijk maar het kan ook levensgevaarlijk zijn. Neem daarbij nog een grote mond. Tada...het hele pakket om eens een mes tussen mijn ribben te krijgen. Dit wordt al bijna 34 jaar tegen me verteld door Hubbie D. Gelukkig is het nog niet gebeurd. Maar dat bemoeien, echt onverbetelijk.

    Picture this

    Vanmorgen liep ik mijn rondje in de Jumbo en ik botste bijna tegen een stelling vitaminewater. Je kent dat water wel. Dat water wat nog duurder is dan een glas goede Merlot omgerekend dan hé. En ik zag twee bejaarden ernstig met elkaar kissebissen. Doen we het wel, ja want we moeten goed drinken én op onze vitaminen letten, want we eten minder dus...Dit soort praat. Jaja dat heb ik op een afstandje staan afluisteren. En ja, ze pakte er twee. Voor ik mezelf in de hand kon houden riep ik, da's een duur watertje waar je niets aan hebt. Ondertussen dat stemmetje achter in mijn hoofd negerend die riep, je bemoeit je er weer tegenaan. Laat gaan, kan jou het schelen. Je kan de wereld niet redden. Toch ging ik door, want ik wilde gewoon dat ze die flesjes wegzette. Tenslotte had ik met mijn eerste opmerking voldoende twijfel gezaaid om de victorie te oogsten. Na nog een opmerking van mijn kant, dat ze beter een stukje fruit konden eten en een glas water uit de kraan konden drinken, zag ik het. Ja...slinger...toeters...vuurwerk en bellen, de flesjes gingen terug.

    Maar waarom

    voelde ik me ongemakkelijk over? Bloggen is makkelijker. Het is mijn blog en ik gebruik mijn blog als een columnist de krant gebruikt. Dit is mijn podium. Plaats er mijn mening gelardeerd met feiten uit de media. Of die feiten waar zijn daar heb ik geen controle over. Als de journalist zijn journalistieke werk niet goed heeft gedaan kan dat mij niet worden aangerekend tenslotte. Hooguit kan er tegen me worden gezegd dat ik niet zomaar alles moet plaatsen wat er wordt verteld. Daar zit wel wat in natuurlijk. Het voordeel van bloggen is ook dat ik mensen niet direct en persoonlijk aanspreek. Uiteraard vertel ik dat je beter puur natuur kan eten, die vieze sauzen beter in de winkel kan laten staan. Maar ik kom niet kijken in je koelkast of je dat ook daadwerkelijk doet. Je moet het uiteindelijk allemaal zelf weten. Daarnaast is het ook zo, dat ik niet iedereen die met het zogenaamde slechte voedsel in zijn karretje loopt vermanend spreekt of waarschuwd. Goed als mensen iets aan me vragen geef ik mijn mening. Uiteraard niet ongezouten. Welnee, uiteindelijk maken ze zelf de keuze. Wat ik wel vind, is dat ik het juiste advies moet geven. Dat voel ik dan weer als mijn morele plicht. Want kennis moet je delen tenslotte. Verder probeer ik niet te fungeer als een soort van ongevraagd adviesbureau. Doch de grens lag vanmorgen voor mij bij dat belachelijke vitaminewater. In de winkels zijn veel overbodige producten te vinden maar dit product slaat alles.

    Enfin

    Om een lang verhaal niet nog onnodig langer te maken. Kijk eens op de site van foodwatch en je leest waarom je veel producten beter niet kunt kopen. O ja, je kunt uiteraard ook Elisabeth'sMagazine aanschaffen. Dan krijg je tips, tricks en heerlijke recepten van eerlijke gerechten.

    Nu het recept van gisteren waarvan ik gisteren laat in de middag de foto had geplaatst op mijn facebookstatus. 

    Broodje kaas
    1 verpakking halloumi
    2 eetlepels olijfolie
    1 theelepel ras el hanout
    1 theelepel gedroogde korianderblad
    mespunt gemalen komijnpoeder
    mespunt chilipeper poeder

    Snijd de halloumi in plakken. Meng de overige producten door elkaar in een ruime kom die je goed kan afsluiten. Leg de kaas erin en schep een paar keer om. Laat minimaal 30 minuten marineren. Schep zo nu en dan door.
    Verwarm na marineertijd een koekenpan en bak de kaas langzaam bruin. Wanneer één kant goed bruin is, draai de kaas dan om. Bewaar de marinade om als saus te gebruiken.

    Tomatensalade
    300 gram kerstomaten, gele en rode
    1 smaakkomkommer of 2
    groene olijven zonder pit, hoeveelheid naar eigen keuze
    25 gram fetakaas in blokjes
    2 eetlepels olijfolie
    sap van een halve citroen
    1 tak met munt
    witte peper, hoeveelheid naar eigen smaak
    voldoende verse groene kruiden of rucola-slamix

     

    Was de tomaten, drogen en halveren. Komkommer wassen en in blokjes snijden. Bij de tomaat voegen. Evenals de olijven en de fetakaas. Maak een dressing van de olijfolie, citroen en witte peper. Meng door de dressing de muntblaadjes in stukjes gesneden, de groene kruiden of rucola-slamix. Meng dan de tomaten en de komkommer door de salade.

    Verwarm ondertussen vier pitabroodjes.
    Serveertip: zie foto
    voor twee personen
    TIP: houd je een barbecue en je krijgt gasten die voornamelijk vegetarisch eten dan is dit een gerecht om mee te scoren.

    Elisabeth©

     


     







    Reacties (1)

    Of praatje poep

    Het zit in je lijf en het moet eruit. Dit gebeurt het liefst iedere dag. Natuurgeneeskundige spreken van een geweldige stoelgang wanneer je na iedere maaltijd ontlasting hebt. Die regelmaat heb ik niet. Maar als het komt dan is er geen houden aan. Althans bij mij Oh is het bij jullie anders? Bij mij soms ook. Dan weet ik dat ik niet netjes hebt gegeten volgens het juiste voedingspatroon, met veel vezels en genoeg vocht. Dat komt omdat ik op reis was, of geen tijd nam om goed te eten. Of om andere redenen. Iedereen kent de redenen wel.

    Komt op als kakken

    Tja het is maar een uitdrukking zou je zeggen. Maar het is niet zomaar een uitdrukking. Hierboven heb ik al geschreven, als het komt dan moet ik. Om de één of andere raadselachtige reden komt het altijd wanneer ik boodschappen aan het doen bent. Vroeger had ik het ook vaak wanneer ik in de Metro zat naar mijn werk. Daarom was ik gestopt met het ontbijten voordat ik wegging. Dat deed ik op kantoor wel. Want stel je voor..toch een naar doemscenario. Op deze manier zorgde ik dat de reis ontspannen verliep.

    Terug naar het boodschappen doen. Vanmorgen was het weer raak. Onderweg naar de winkels en ik voelde het al. Niet aan denken, niet aan denken, dat is dan mijn mantra. Auto geparkeerd en ik stapte de Action binnen. De rijen werden geblokkeerd door gezinnen die met zijn zessen naast elkaar liepen en maar gillen tegen elkaar. Daar kan ik me voor afsluiten want ik wilde in me op nemen wat er zoals te koop was. Althans dat wat ik interessant vind uiteraard. Maar na een rij of twee begon het. Gereutel in het onderste gewelf van mijn lichaam. Druk en drang. En ik dacht hemeltjelief hoe ga ik dit oplossen. Zo ontspannen als mogelijk was de rijen afstruinend kwam ik aan het einde van der rijen. Tja, naar buiten lopen en weg rijden was geen optie, want ik moest echt dringend. Dus ik op zoek naar een winkelmedewerk(st)er en gevonden en met mijn allerliefste stem zei ik: 'ik heb een vraagje en een darmprobleem, kan ik soms gebruik maken van de toilet?'
    'Geen probleem' en ze gaf me een lieve glimlach.
    Op naar het toilet en zag tot mijn plezier een grote invalidetoilet met pot met opvang-reservoir. Je kent ze wel, die toiletten van vroeger toen je nog kon zien wat je lichaam losliet. En je kon checken of het er vreemd, of anders uitzag. Zodat je tijdig naar de huisarts kan gaan. Maar die zijn niet zo sjiek en daarom worden ze niet meer geplaatst.

    Enfin ik ging zitten en het lukte uiteraard. Het was kakken zonder duwen. Ondertussen kon ik nog lezen wat te doen bij een overval. Dat is een heel protocol en jammer dat dit moet eigenlijk. Stond op, alleen voor personeel dus ik hoefde niets te onthouden. Netjes de pot schoongemaakt met de bleek en borstel, handen wassen en ik heb de dame hartelijk bedankt. Want ze moest op me wachten.

    Wat een top zaak zeg en top service bij de Action te Chaam. Want ik weet zeker dat er veel meer mensen met dit probleem rondlopen en je zal maar moeten maar je mag niet. Ook dat heb ik weleens meegemaakt. Wat dan hé? O ja, de handsteunen waren ook nog heel en de deuren waren groot genoeg voor rolstoelen. Dikke pluim en warme douche. 

    Zo ik heb nu alle superlatieven en uitdrukkingen wel gehad zo onderhand. Maar de vraag die ik nog wil stellen. Hoe zit het met jullie stoelgang? Ga je nog een beetje af of hou je het lekker vast?

    O ja, mijn darmprobleem heet prikkelbare darmsyndroom. Het is lastig dat is waar, maar er valt mee te leven en zolang ik maar netjes eet, drinkt en beweeg is er zelfs heel goed mee te leven.

     

    Elisabeth©

     

     


    Reacties (1)

    TV kijken

    Dat ik graag tv kijk is algemeen bekend. Eén van mijn favoriete omroep begint nu echt omroep Max te worden. Ooit was het BNN maar ja, naar mate de mens ouder wordt, verschuift de belangstelling. Het spuiten en slikken is niet meer mijn favoriete hobby, nooit geweest. Alhoewel  ik nog wel kijk naar 'over mijn lijk' en als ik het in de gaten heb, 'je zal het maar hebben'. Puur uit interesse.

     

    Waarom omroep Max, gewoon omdat er geen harde muziek achter de programma's zit waardoor ik eindelijk wél kan verstaan wat er gezegd wordt en het programma wordt getoond in een rustig tempo. Geen shots hier, shot daar en terug naar de reclame en weer een herhaling van wat al is getoond. Uiteraard kijk ik naar 'heel Holland bakt' en afgelopen donderdag was de eerste aflevering van 'werk in uitvoering'.

    Op een zeker moment gebeurde er voor mij iets heel herkenbaars. De dame gaat naar een bedrijf en vergeet visitekaartjes en/of prijslijsten of andere nuttige documentatie mee te nemen. Dus ze stond daar, had een geanimeerd gesprekje, ging weg en het bedrijf bleef zonder papieren informatie achter. Op dat moment zei ik tegen Hubbie D: 'dat zou mij dus ook kunnen gebeuren, zo ben ik ook'.

    Ik laat kansen liggen. Afgelopen vrijdag was ik bij een natuurvoedingswinkel en we hadden het over eten, uiteraard. En dat ik regelmatig raw bonbons maak. Ze vroeg me of ik die voor haar kan maken zodat zij ze kan verkopen. En stupid me zegt gewoon nee. Te snel en achteraf dacht, toedeledokie, daar gaat je kans.

    Nee ik ben niet professioneel, helaas. Ik ben té spontaan en té gezellig. Wil best geld verdienen, niet zoveel, precies voldoende. Maar ik laat kansen liggen.

    Dom, dom, dom! Of moet ik het anders bekijken. Zou ik ook gewoon nee zeggen omdat ik onzeker ben? Het verleden heeft me onzeker gemaakt dat is waar. Misschien moet ik daar toch eens met iemand, die verstand van ons brein heeft, over gaan praten. Want dit schiet niet op.

    Elisabeth©

    http://www.tenpages.com/manuscript/vegetarische_wereldgerechten_geschikt_voor_bijna_i

     



    Reacties (2)

    Vlees eten versus geen vlees eten Gisteren in mijn blog heb ik verteld over het feit dat ik na nog een vijf dagen vleesloos te hebben gegeten zaterdag toch vlees heb gegeten. Als eindconclusie had ik geschreven dat flexitariër zijn zo slecht niet is. Het was zeker niet mijn bedoeling om de vegetarische manier van leven terug te brengen naar het geitenwollensokkentijdperk. Welnee ik, probeerde alleen maar te duiden dat ik mijn zelf gekozen levenswijze niet wil opdringen aan mijn gasten. Dat wij dan zelf ook mee hebben gegeten, lag simpel in het feit dat we hele drukke weken achter de rug hebben. Dat ik daardoor een beetje moe was en ik deze keer gewoon gemakzuchtig was. Het voordeel was ook, dat mijn gasten tevreden de deur uit gingen en daar doe je het dan toch ook een beetje voor. Conclusie, in huize Elisabeth gaan we gewoon verder met de flexitarische manier van eten. Want dat doen we namelijk al heel lang. Twee keer week vlees eten, twee keer week vis en de overige dagen vullen met kaas, ei of tofu vinden wij uiteindelijk een prima mix. Flex dus.

    Vergeten groente zijn de tomaten die je bent vergeten bij de kassa. Dat is een uitspraak die ik heb gelezen in een boek wat is uitgegeven met verzamelde columns van culinaire columnisten die schrijven voor NRC Next . Eén van die columnisten, ik weet niet meer wie maar zal het voor jullie opzoeken in het weekend, vond dat het tijd werd om de term vergeten groente niet meer te gebruiken voor bijvoorbeeld pastinaken of aardperen. Want vond hij/zij dat iedereen toch wel weet wat voor groenten dit zijn. En dat vind ik nou ook. Als je nu nog niet hebt gehoord over die groenten dan heb je hoogstwaarschijnlijk onder een steen geleefd. Want we zijn de laatste jaren toch doodgegooid met berichten en recepten van die vergeten groente. Helemaal prima hoor alleen nou is het klaar ermee.  

    Vergeten bloemen dat is een heel ander verhaal. Dat zijn niet de bloemen die je bent vergeten mee te nemen naar de verjaardag van je oma of vriendin, nee nee. Dit keer heb ik echt over bloemen die niet meer worden gegeten. Klasina uit Zalk die wist er wel raad mee. Tegen iedere kwaal een andere bloem/plant. Toevallig is het ook haar sterfdag vandaag. En wederom toevallig zag ik vanmorgen een bericht op facebook en dacht, dat ziet er wel mooi uit op je bord. Het was van Natascha Boudewijn, zij heeft haar eigen bloemenkwekerij en toen bedacht ik me, we moeten gewoon de eetbare bloemen uit de vergetelheid halen. Breng nog meer kleur, geur en smaak op je bord. Dat hoef je niet iedere dag te doen, maar gewoon zo nu en dan. Een heerlijke salade bij de barbecue opgepimpt met eetbare bloemen. Nou verwachten jullie van mij dat ik dat vast al eens heb gedaan. Het antwoord is jaaaa natuurlijk. Zo nu en dan wat bloemetjes van de tijm, rozemarijn, bieslook en lavendel. Maar dan houdt het eigenlijk ook op. En als ik zo kijk rondkijk op de site van Natascha dan denk ik, hmm ik zou het gewoon vaker moeten doen.  

    In ons bosparadijs hebben we grond genoeg en ik ben van plan om daar een smaakparadijsje aan te leggen. Met kruiden en groente en daartussen een goudsbloem en lavendel en nog meer. Om te starten heb ik mezelf een plantkasje aangeschaft. Dus het begin is er. Wie weet heb ik over een tijd mijn eigen eetbare jungle. Denk dat ik eerst in de leer ga bij Natascha. Of op mijn minst eens een bezoekje afleg aan haar kas. Morgen mijn agenda eens checken want ik word steeds nieuwsgierig naar hoe zij dit heeft opgezet.

    Conclusie. Over een paar jaar is het heel normaal dat we de grauwe kleur van pastinaak opvrolijken met de schitterende oranje kleur van goudbloem en de tzaziki garneren met het mooie blauwe bloempje van de bornagie. Ben benieuwd wat we dan vergeten zijn in de keuken of bij de kassa. Of vind je bloemen op je bord echt een brug te ver en denk je spinazie is al groen genoeg en wortelen is oranje zat?

    Elisabeth

    www.elisabethsmagazine.nl

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     


    Reacties

    Met zekerheid kan ik zeggen, dat iedereen weleens een gesprek afluistert. Of niet? Volgens mij wordt dit net zo vaak gedaan als gluren naar de buren. Bijna iedereen wilt toch weten hoe of het bankstel staat bij Mien en haar dressoir al dan niet met plastic rozen.

    Niet? Nou ik wel eigenlijk. Wanneer ik met Bas de laatste ronde loop, kijk ik steevast bij mensen naar binnen. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Ik doe er niets mee en heb er geen oordeel over, maar toch, ik kan het niet laten. Zo kan ik het ook niet laten om een gesprek af te luisteren. Soms kun je er ook niet omheen omdat het volume waarop het gesprek wordt gevoerd dusdanig is dat het niemand kan ontgaan.

    Vorige week liep ik in de Jumbo en deed daar mijn ding. Moest me concentreren want ik was zonder briefje op pad gegaan, wat ik eigenlijk altijd doe. Maar deze keer had ik bepaalde dingen dringend nodig, dus vergeten was geen optie, gezien het weekend én de feestdag. Gangpad voor gangpad ging ik af en pakte mijn noodzakelijke spullen. En ineens hoorde ik een kinderstemmetje die wat vroeg aan haar moeder, die op haar beurt weer antwoord gaf. Opeens hoorde ik een kreet. Au! Riep de moeder. Het meisje zei: 'kusje erop?' Terwijl ik het duo in het vizier kreeg zag ik de moeder haar onderbeen optillen en de dochter gaf er een klapzoen op. Dit vond ik zo aandoenlijk. Moeder zag dat ik keek en we gaven elkaar een knipoog. Het meisje zal ongeveer vier jaar zijn, ik kan niet echt schatten, daarbij kinderen zijn tegenwoordig al zo vroeg wijs, soms té vroeg zegt deze oude tante.
    We vervolgden ieder onze weg en ineens hoorde ik het zelfde meisje roepen naar haar moeder: 'kiwi, kiwi.' Waarop de moeder zei: 'nee.'
    'Waarom niet.'
    'Deze zijn niet lekker.'
    'Oké.'
    Ik keek welke kiwi er werd bedoeld, het waren de groene. De gold zijn inderdaad lekkerder, zoeter en zachter.

    Na een paar tellen hoorde ik het meisje weer.
    'Brocolli eten mama.'
    'Nee, we eten al wat anders.'
    'Oké.'

     

    De moeder en dochter gingen afrekenen en inpakken en ik liep nog even rond, snuffelen bij de groente en fruit. Etiketten lezen bij het vlees. Tja kan het niet laten.

    Later dacht ik na over het kleine gesprek van moeder en dochter. Een paar zaken vielen mij op. Het feit dat de kleine meid om fruit en groente vroeg en dat de moeder gewoon nee kon zeggen en dochterlief dit accepteert. Dit komt maar zelden voor. Denk dat de jonge dame haar hysterische peuterpubertijd voorbij is, of ze heeft geleerd dat als moeder nee zegt, het simpelweg nee is.
    Wie het weet mag het zeggen.

    Nu nog een foto om jullie op een dinerideetje te brengen in deze vakantie. Leuk om te maken ook met kinderen. Toon hen het wonder van de rijzende deegmassa en vertel hoe het komt.
    Had hem al een keer op facebook geplaatst. Maar hier nog niet. Dit recept komt binnenkort op www.vetvrij.com en in Elisabeth'sMagazine. Kan wel vast verklappen wat erop zit, het zijn twee delen met kaas, één deel met garnalen en één deel met salami.

    Elisabeth©

     

     

     

     





    Reacties

    Smulpaap

    Ik durf best toe te geven dat ik een smulpaap ben. Zo héhé dat is eruit. Niet dat het iets nieuws onder de zon is, maar toch. Kan het maar ff gezegd hebben, toch?

    LIDL

    De meeste van mjin lurkers, lezers en lezeressen weten ook dat ik regelmatig schrijf over mijn shopstory's die ik beleef wanneer ik weer eens rond loop in een filiaal van een Duitse prijsvechter. Waarschijnlijk ben ik toch een beetje dom geweest, want bij de LIDL hebben ze niet begrepen dat ik hun winkel daarmee bedoel. Was ik nou wat duidelijker geweest waren ze vast naar mij gekomen voor lekkkere, simpele doch smaakvolle gerechten. De meeste zijn toch te maken met hun producten. En dan heb ik het niet over die light producten.

    Lightproducten

    Iedereen staat natuurlijk vrij  om te eten wat je wilt, dat is evident. Zelf zal ik light producten niet promoten. Want stel dat ik schrijf kookroom, dan is het aan jezelf of je light neemt of niet. En daarom zal een afslankboek van mijn hand geen succes worden. Té vrijblijvend. Klaarblijkelijk willen de mensen gekastijd worden met light producten en eierkoeken. Ja die.., die vermaledijde eierkoeken. Die je overigens ook zelf kunt maken en dan zijn ze stukken lekkerder dan die fabriekskoeken. Maar goed, dit terzijde. En dat is jammer, want ook met verse producten van de LIDL kun je dus heerlijk eten.

    Verse producten

    Kies gewoon voor de verse producten. Groente en fruit. Oké ga voor je vlees naar een goede slager. Want als ik bij de slager het rundergehakt koopt, komt er geen vet en/of vocht uit. Het verkleurt ook gewoon. En dat is niet erg natuurlijk. Dit houdt dus in dat je wel genoeg gehakt overhoudt na het braden.

    Je kunt ook kiezen voor diverse boxen. En ik heb er ook regelmatig over verteld en zal dat ook blijven doen. Want toevallig heb ik door Elisabeth'sMagazine een leuk contact gehouden met een paprikateler in Brielle, Brieljant, en via hem betrek ik ook regelmatig een box vol met vers groente en fruit. Verser dan vers kun je het haast niet krijgen of je moet zelf oogsten.

    Elisabeth'sMagazine

    Het kon natuurlijk niet uitblijven dat ik iets over het magazine ging zeggen. De manier van verschijnen is gewijzigd. Elisabeth'sMagazine is vanaf 2013 alleen nog maar als E-magazine te verkrijgen.

    Het is hier te bestellen.

    Niet in de winkel

    Dus mijn droom wat betreft het naast Linda op de toonbank liggen met Elisabeth'sMagazine gaat dit jaar niet door. Maar misschien wel volgend jaar. En wil je afslanken? Neem je toch gewoon een abonnement op Elisabeth'sMagazine. Er schrijven diverse gewichtsconsulenten hun recepten en columns en de recepten van de anderen zijn ook toe te passen in een gezond eetpatroon. Een nieuw item in het magazine is, de afslankmonologen. Vijf vragen worden steeds door een ander beantwoord. Het blijven overigens dezelfde vragen. Wil je meedoen, stuur me een e-mail. info@elisabethsmagazine.nl

    Afvallen

    En lukt het niet om een gezond eetpatroon aan te leren, bedenk dan dat je beter af bij persoonlijke begeleiding dan lijstjes volgen uit een boek. Want een boek geeft geen antwoord op je vragen en een gewichtconsulente of diëtiste wel.

     

    Elisabeth©

     

    Afvallen met gezond eten en simpele maar smaakvolle recepten.

     

    Reacties

    2012 was een bewogen jaar op veel fronten. Zelf zijn er drie de belangrijkste voor mij. De rest zijn voetnoten. Let wel, ik zeg niet, slechts voetnoten. Nee zeker niet, het waren belangrijke voetnoten. Maar de drie zaken in de titel licht ik even toe op een de mij bekende cryptische manier weliswaar. Dus of je er echt wijs van wordt is de vraag. Waarschijnlijk alleen diegene die tussen de regels door kunnen of willen lezen. Let wel, ik bedoel hier niemand persoonlijk mee, behalve mezelf.

     

    LIEFDE

    Dit behoeft geen uitleg. Die heb ik volop ontvangen. Hopelijk heb ik het ook gegeven? Dat kan ik natuurlijk zelf niet zeggen. Eerlijk gezegd doe ik mijn best. Doch door wat oorzaken zit er soms een deurtje dicht die eigenlijk wijd open moet staan. Het leven doet rare dingen met een mens. En een mens kan een ander mens veranderen in iemand die het eigenlijk niet wilt zijn. Maar gaat goed komen. 

    VERRAAD

    Is gepleegd door diegene waar ik het juist niet van had verwacht. Mijn eigen lichaam. Goed die poging heeft zij al eerder gedaan en het is haar nog gelukt ook om me zo nu en dan te vloeren. Maar dit jaar had ze me wel heel goed te pakken. Ze liet gewoon toe dat ik helemaal onderuit werd gehaald door een klein beestje. Een bacterie waarvan er zoveel zijn, maar waar mijn lichaam de deur wagenwijd voor open zette. Dank je wel, ik had dit niet verwacht. Maar je hebt toch echt één ding goed onderschat lief lichaam, ik ben een vechter en maak de kachel aan met verraders. Bereid je er maar vast op voor dat die lyme over een maand of zes verleden tijd is en waag het niet om me weer zo te verraden. Want ik sta dan hoogstwaarschijnlijk niet voor mezelf in.

    SAMENWERKING

    Bij deze wil ik iedereen bedanken voor een geweldig  jaar en samenwerking op topniveau. Zoveel fijne mensen om mij heen, die me steunen en helpen. Op naar 2013 voor het vervolg en wellicht uitbreiding.

    DUIDELIJK

    Het is duidelijk denk ik welke weg moet. Die van verraad. Die mag worden vervangen voor succes. De groei van Elisabeth'sMagazine zit erin. Alleen het mag nog wel een ietsje meer. Abonnementen zijn afgelopen. Diegene die het betreft hebben een brief gekregen in hun editie. Stiekem hoop ik dat ze het abonnement gaan verlengen. Eén dame heeft dit al gedaan. Weet zeker dat er meerdere zullen volgen. Het magazine maakt een groei door op een positieve manier. In het tvprogramma "toen was geluk heel gewoon" zei Jaap Kooyman steevast, "ze kenne straks niet meer om me heen." Uiteindelijk werd zijn plannetje geen succes, dus die uitspraak laat ik dan ook maar achterwege hihi.

     

     

     

    Zoals de vlag er nu bij hangt geen oudjaarblog, maar niets zo veranderlijk als een mensch. Dus wie weet krijg ik ineens toch oudjaarblogkriebels.

    Liefs

    Elisabeth

     

    Afvallen met gezond eten

     

    Reacties (6)
    Elisabeth's favorite
    BlogSociety
    myTaste.be
    Beste Blogger Foodblogger
    BesteBloggers
    Volg mij via bloglovin
    Follow
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl