Gisteren heb ik een hartige taart gemaakt maar dan anders. Het is een tarte tatin geworden. Van mezelf ben ik niet zo'n bakster maar dit zou ik toch zeker moeten kunnen. En het is me gelukt. Het zag er lekker uit, al zeg ik het zelf. De smaak was ook oké, alleen zelf zal ik de suiker achterwege laten de volgende keer. In de originele versie liggen de appeltjes te sudderen in een saus van boter en suiker onder het dekje van bladerdeeg. Dus ik dacht de suiker is nodig om de groente te laten karamelliseren. Dit is niet nodig. Het voegde wel iets toe aan de smaak. Het zoete tegenover het zoute van de kaas en het kruidige van de saus. Maar het is niet goed om veel suiker te gebruiken. Dus in het recept van mij zal ik het als een optie aangeven.

500 gram witte asperges
1 eetlepel bakproduct, olie of kokosolie
½ courgette in dunne plakjes
4 eetlepels zelfgemaakte tomatensaus
100 gram zachte geitenkaas
100 gram gorgonzola
6 kleine plakjes bladerdeeg. ontdooid
1 losgeklopt ei
zout, peper, nootmuskaat
optioneel suiker

Verwarm de oven voor op 225 graden

Schil de asperges en wassen. Snijd dan de onderkanten eraf, in de lengte halveren en dan in drieeën snijden. Gaar koken in ongeveer vijf minuten. Afgieten en op smaak brengen met zout, peper en vers geraspte nootmuskaat.
Verwarm het bakproduct in een wok en bak de plakjes courgette gaar en bruin. Schenk de saus erop en draai de hittebron uit.
Leg de asperges in een vorm in een boterkoekvorm* of een echte tarte tatinvorm.
Verdeel achtereenvolgens zachte geitenkaas, de courgette met saus, de stukjes gorgonzola en dek af met de plakjes bladerdeeg die je bestrijkt met het losgeklopte ei.

Zet in de oven en zet de timer op 20 minuten.
Zijn je ingrediënten koud, bak je tarte tatin dan in twee fasen. Eerst 15 minuten op 190 graden, daarna nog 20 minuten op 200 graden.

* Zelf heb ik een boterkoekvorm gebruikt en bekleed met antiaanbakfolie.

O ja de suiker. Wanneer je die wilt gebruiken, strooi die eerst in de vorm en daarop pas de asperges.

Elisabeth©

www.elisabethsmagazine.nl

Gisteren stond in het teken van pizza. Het is zo makkelijk om dit zelf te maken. Zelf deeg kneden doe ik dan niet dat laat ik mijn broodbakmachine doen. Van het deeg haal ik twee pizza's uit. Dat betekent dat wij dan twee dagen pizza eten. Maar je kunt de helft van het deeg invriezen voor een andere keer.

Gisteren heb ik pizzasaus gemaakt zoals Marian Teunissen hem maakt in de oven. Vandaag heb ik met dezelfde ingrediënten de saus gemaakt in de ActiFry. Binnen 20 minuten had ik een heerlijke saus.

De tomaten zijn momenteel goedkoop bij de LIDL dus sla je slag. De saus is een prima basissaus die je voor veel doeleinden kunt gebruiken.

Uiteraard als basissaus voor de pizza. Maar ook als zelfgemaakte saus bij witte bonen. Uiteraard als pastasaus. Als een extra smaakmaker over de bloemkool. Een heerlijke dipsaus bij een tosti. Om op een boterham te smeren met daarop wat verse tomaten en geraspte kaas en je kunt er een panpizza van maken. Met groentebouillon kun je er een heerlijke tomatensoep van maken. Een heerlijke basis dus.

Je hebt nodig:
2 grote tomaten in stukken
1 teentje knoflook in plakjes
5 of meer blaadjes verse basilicum, in stukken gescheurd
zout, peper, snufje piment D'Espelette
eetlepel olie.

Alles in de kom van de ActiFry doen. Timer op 15 minuten zetten. Na die tijd overbrengen in een blender en fijn blenden.

De saus kun je invriezen. Handig hiervoor zijn ijsblokbakjes of 1 persoonsbakjes. In de koelkast is het twee dagen houdbaar.

Diegene die de extreem rode kleur zoeken, sorry er zitten geen kleurstoffen in. Maar wel heel veel meer smaak en daar zijn wij van ElisabethsMagazine© dol op.

Elisabeth©
www.elisabethsmagazine.nl

Vlees eten versus geen vlees eten Gisteren in mijn blog heb ik verteld over het feit dat ik na nog een vijf dagen vleesloos te hebben gegeten zaterdag toch vlees heb gegeten. Als eindconclusie had ik geschreven dat flexitariër zijn zo slecht niet is. Het was zeker niet mijn bedoeling om de vegetarische manier van leven terug te brengen naar het geitenwollensokkentijdperk. Welnee ik, probeerde alleen maar te duiden dat ik mijn zelf gekozen levenswijze niet wil opdringen aan mijn gasten. Dat wij dan zelf ook mee hebben gegeten, lag simpel in het feit dat we hele drukke weken achter de rug hebben. Dat ik daardoor een beetje moe was en ik deze keer gewoon gemakzuchtig was. Het voordeel was ook, dat mijn gasten tevreden de deur uit gingen en daar doe je het dan toch ook een beetje voor. Conclusie, in huize Elisabeth gaan we gewoon verder met de flexitarische manier van eten. Want dat doen we namelijk al heel lang. Twee keer week vlees eten, twee keer week vis en de overige dagen vullen met kaas, ei of tofu vinden wij uiteindelijk een prima mix. Flex dus.

Vergeten groente zijn de tomaten die je bent vergeten bij de kassa. Dat is een uitspraak die ik heb gelezen in een boek wat is uitgegeven met verzamelde columns van culinaire columnisten die schrijven voor NRC Next . Eén van die columnisten, ik weet niet meer wie maar zal het voor jullie opzoeken in het weekend, vond dat het tijd werd om de term vergeten groente niet meer te gebruiken voor bijvoorbeeld pastinaken of aardperen. Want vond hij/zij dat iedereen toch wel weet wat voor groenten dit zijn. En dat vind ik nou ook. Als je nu nog niet hebt gehoord over die groenten dan heb je hoogstwaarschijnlijk onder een steen geleefd. Want we zijn de laatste jaren toch doodgegooid met berichten en recepten van die vergeten groente. Helemaal prima hoor alleen nou is het klaar ermee.  

Vergeten bloemen dat is een heel ander verhaal. Dat zijn niet de bloemen die je bent vergeten mee te nemen naar de verjaardag van je oma of vriendin, nee nee. Dit keer heb ik echt over bloemen die niet meer worden gegeten. Klasina uit Zalk die wist er wel raad mee. Tegen iedere kwaal een andere bloem/plant. Toevallig is het ook haar sterfdag vandaag. En wederom toevallig zag ik vanmorgen een bericht op facebook en dacht, dat ziet er wel mooi uit op je bord. Het was van Natascha Boudewijn, zij heeft haar eigen bloemenkwekerij en toen bedacht ik me, we moeten gewoon de eetbare bloemen uit de vergetelheid halen. Breng nog meer kleur, geur en smaak op je bord. Dat hoef je niet iedere dag te doen, maar gewoon zo nu en dan. Een heerlijke salade bij de barbecue opgepimpt met eetbare bloemen. Nou verwachten jullie van mij dat ik dat vast al eens heb gedaan. Het antwoord is jaaaa natuurlijk. Zo nu en dan wat bloemetjes van de tijm, rozemarijn, bieslook en lavendel. Maar dan houdt het eigenlijk ook op. En als ik zo kijk rondkijk op de site van Natascha dan denk ik, hmm ik zou het gewoon vaker moeten doen.  

In ons bosparadijs hebben we grond genoeg en ik ben van plan om daar een smaakparadijsje aan te leggen. Met kruiden en groente en daartussen een goudsbloem en lavendel en nog meer. Om te starten heb ik mezelf een plantkasje aangeschaft. Dus het begin is er. Wie weet heb ik over een tijd mijn eigen eetbare jungle. Denk dat ik eerst in de leer ga bij Natascha. Of op mijn minst eens een bezoekje afleg aan haar kas. Morgen mijn agenda eens checken want ik word steeds nieuwsgierig naar hoe zij dit heeft opgezet.

Conclusie. Over een paar jaar is het heel normaal dat we de grauwe kleur van pastinaak opvrolijken met de schitterende oranje kleur van goudbloem en de tzaziki garneren met het mooie blauwe bloempje van de bornagie. Ben benieuwd wat we dan vergeten zijn in de keuken of bij de kassa. Of vind je bloemen op je bord echt een brug te ver en denk je spinazie is al groen genoeg en wortelen is oranje zat?

Elisabeth

www.elisabethsmagazine.nl

en gemak dient de mensch
Afgelopen zaterdag kreeg ik visite. Hele leuke visite met kinderen. Deze keer wilde ik iets makkelijks eten tussen de middag. Boterhammen met kaas is makkelijk dat is waar. Maar ik wilde wat anders voorschotelen. Normaal maak ik zelf hapjes, doch deze keer niet. Té druk met het ons bosparadijsje, werken en een secret project.
Dat laatste wordt deze week afgerond en out in the open gebracht. Nog even geduld allemaal.

En nou komt het
De lunch. Ik bedacht me, wellicht is het lekker én gemakkelijk wanneer ik patat bak in de actifry met spareribs en kipkluifjes erbij. Het vlees gekocht bij de echte keurslager. Want als er vlees in huis komt dan wel van de slager hè. Geen supermarktvlees. Maar hé, ik was toch sinds vorige week weer vegetariër? Wat moeten wij dan eten? Nou ja, eten we toch gewoon mee. Die ene keer, wat maak het uit. En ik geef toe, mea culpa 3x en dan maxima mea culpa de spareribs waren me toch lekker. En echt geen schijntje schuldgevoel hoor. Het waren ook grote ribs duidelijk niet van een speenvarkentje. Dus dat dempt het schuldgevoel ook al. Wat ik helemaal leuk vond om te zien was dat de oudste van de kinderen zo lekker zat te smullen dat ik dacht, zo in the pocket, goede keuze.

Enfin
In de plaats waar ons bospaleisje staat, is ook een prima slager. Een paar weken geleden stond er op zijn reclamebord dat hij procureur had. Tja en dat is weer lekker op een barbecue. Toen ik dat zag liep er toch een druppeltje langs mijn mondhoek. Snel weggeveegd natuurlijk, staat zo raar. Op het moment van oogcontact met het reclamebord dacht ik, zodra het lekker weer is, haal ik me een stuk van dat vlees, laat hubbie D de barbecue aansteken en als het vlees voldoende heeft gemarineerd en de kooltjes gloeien is het tijd voor het echte schroeiwerk. Na het vertrek van de visite hebben hubbie D en ik een goed gesprek gehad en uiteindelijk besloten dat we flexitariër worden. Want af en toe een stukje vlees moet kunnen. Maar dan wel goed vlees. Gekocht bij een goede slager, zo één die ook weet waar het vlees zit aan een beest. Zo'n slager die procureur verkoopt dus. Mijn eigen slager zal het ook vast verkopen. Zal hem er eens om vragen vrijdag.

Conclusie
Flexitariër is ook zo slecht nog niet ;-)

Elisabeth

www.elisabethsmagazine.nl

Dat is het dillema

Of is er helemaal geen dillema?  Beeld ik me dat maar in? Maak ik het mezelf alleen maar moeilijker door teveel na te denken bij de dingen die ik in mijn mond stop?
Wij hebben jarenlang geen vlees gegeten omdat we het Houtsmullerdieet volgde. Wel aten we twee keer per week vis. Verder aten we veel groente en fruit. En eerlijk gezegd voelde we ons er zeer wel bij. Totdat we op een goede dag ineens beide zin kregen in lamskoteletjes en we werden flexitariërs.

Vleesvervangers
Als vervanger voor vlees koos ik voor kaas in alle soorten en smaken. Vleesvervangers, eieren en tofu. Kweekte mijn eigen kruiden en alfalfa. Ik experimenteerde wat af in die tijd. Juist nu ga ik er steeds meer over na denken om weer geheel vegetarisch te gaan eten. Zeker nu bekend is gemaakt dat kalsvlees en rundvlees besmet blijkt te zijn met het ESBL bacterie. Niets aan de hand zolang je het vlees maar goed bereid en verhit voor je het gaat eten. Maar ja, een biefstuk wil ik niet helemaal gaar eten. Want als ik leversmaak wil, koop ik lever om te eten.

Kiezen of delen
Gelukkig let ik op in de keuken en werk ik zeer nauwkeurig. Want een voedselvergiftiging is snel opgelopen. O ja, buikgriep zeg je, nee dat is ook gewoon voedselvergiftiging hoor. Buikgriep klinkt onschuldig maar is het dus niet. Ik dwaal af, terug naar het dillema. Om het mezelf nou makkelijk te maken, ga ik mijn eigen uitdaging aan. Terug naar het vegetarisch tijdperk. Jammer voor mijn slager want we hadden een leuke band met elkaar. Inderdaad, leuke kerel met dito vrouw. Hij haalde altijd het beste stuk voor mij. Jaja dat krijg je hé als je een band opbouwt ;-). Ik ga dus afscheid van hem nemen. Hubbie D had al eerder aangegeven dat hij het niet erg zou vinden wanneer we wederom vleesloos door het leven zouden gaan.

Uitdaging
Ik ga dus de uitdaging weer aan. Met mezelf om nog creatiever te worden in de keuken om lekkere groentegerechten te maken. Ik pak niet meer terug naar het Houtsmullerdieet, maar vaar mijn eigen koers. Ook leuk voor het magazine denk ik. Houdt de blog in de gaten. Doe je met me mee? Laat het me weten.

Link naar het artikel hier

Magazine update
De nieuwe editie is vertraagd, maar eind volgende week zal hij worden verzonden. Geduld svp.

Elisabeth©

www.elisabethsmagazine.nl

Vrijdag laat in de middag zijn we weer naar onze boshut gereden. Het was niet druk op de weg. Woensdagavond hebben we er twee uur over gedaan door de files die voornamelijk waren ontstaan door ongelukken. Donderdag laat in de middag waren we naar huis gekomen, aangezien Hubbie D vrijdag gewoon moest werken.
En nu zijn we ook eerder naar huis gekomen, rond 12.00 uur zijn we naar huis gegaan. Aangezien Hubbie D nog werk genoeg heeft. Hij zit nog te werken. Dit weten we en is ons niet vreemd dat hij op zondag zit te werken. Hij deed dit voordien ook. Morgenochtend moeten we ook nog naar de tandarts dus dan wringt het helemaal qua tijd. Tja, het is het één of het ander. Dankzij het werk wat we hebben, kunnen we ons ook deze boshut veroorloven. Klagen over teveel werk is dus geen optie. Want juist dan is de kans groot op stress of een burn-out. En dan is de lol er snel vanaf. Ja morgen moet ik ook weer werken. Straks nog wat knutselen aan de nieuwe editie van Elisabeth'sMagazine en koken en dan is de zondag ook weer om.

We hebben uiteraard nog foto's gemaakt.

Mijn eerste struikmargriet, zelf gekocht en geplant.

Is het geen plaatje?

Close-up..

Coeur du boeuf.

En dit is het resultaat. Gemaakt in de ActiFry 2 in 1. In parten snijden. Bestrooien met zwarte peper en gedroogde Italiaanse keukenkruiden en beleggen met kaas naar smaak. Na een minuut of 8 is de kaas gesmolten en de tomaat gaar en warm. Deze tomaat hoeft je niet te ontvellen. De kaas ziet er vreemd uit, maar doordat er een foto wordt gemaakt stolt de gesmolten kaas alweer door het afkoelen van het gerecht.

En uiteraard hebben we asperges gegeten.

Fijne zondag verder,
Elisabeth©
www.elisabethsmagazine.nl

De koelkast in ons bospaleis werkt niet goed, hij vriest meer dan dat hij koelt. Kan ook aan de instelling liggen natuurlijk, dus dat wordt even experimenteren met de temperatuur. Maar gisteren was mijn heerlijke verse witlof dus gedeeltelijk bevroren. Wilde eigenlijk een salade maken met radijs, tomaat en basilicum, daarbij Iberico lapjes en gebakken aardappelen. Nadat ik eerst was afgekoeld van een soort van woede om de vorstschade, bedacht ik me een noodplan. Tja, je kunt koken of niet natuurlijk. De witlof heb ik eerst gekookt. Niet prutgaar, beetgaar was het. De zoete rode paprika gewassen, gehalveerd, zaadlijsten verwijderd en in niet te kleine stukken gesneden. Even gebakken in de kokosolie, daarna de beetgare witlof erbij en een kookroom. Op smaak gebracht met nootmuskaat, witte peper en pittige paprikapoeder. Op het laatst wat gorgonzola erdoorheen gedaan. En de witlof was gered.

De Iberico-lapjes heb ik in mijn nieuwe ActiFry 2-1 bereid. De bovenste schaal gebruikt. Eerst 10 minuten, daarna verse, fijngehakte koriander erop en ook wat gorgonzola. Witte peper erboven gemaalt en nog 10 minuten laten draaien. Perfect gaar. Broodjes had ik eerder gebakken in de ActiFry. Dus we hebben heerlijk gegeten. Een goede rode wijn erbij en het maal was compleet. Zo fijn buiten eten.

En zo kom ik dan op anti dieetdag. Dat is het vandaag. Als gewichtsconsulente behoor ik veel van voeding te weten. En dat weet ik ook, niet alles, maar veel. Ook dat dieten niet goed is. Maar afslanken kan niet zonder je eetpatroon aan te passen of meer te gaan bewegen. Al die geweldige boeken met weer het nieuwe dieet werkt wel, maar tijdelijk. Van afslankpillen die te koop zijn kan ik alleen maar zeggen, als ze werkelijk zouden werken dan zou het wereldnieuws zijn. Dat zou een ware revolutie zijn en de oplossing voor obesitas.

Ik zal gelijk antwoord geven op jullie vraag, ja ik heb ook een dieet. Namelijk het weekendvrij dieet. Dit klinkt misschien heel vreemd, maar dat is het niet. En ja, in het begin is het anders dan anders, maar geleidelijk kom je tot een normaal eetpatroon. En alle recepten zijn makkelijk te maken zonder pakjes gemakjes troep. Waarom een pot saus kopen en openen als je die met minimale middelen zelf vele malen lekkerder kunt maken. En als je het smaakverschil niet ervaart, dan denk ik toch dat er een paar smaakpapillen zijn overleden.

Om dan weer terug te komen op mijn maaltje van gisteren en de roomsaus met kaas en het vlees met kaas. Dat kun je gerust eten. Het vlees is zonder extra vet bereid dus dat compenseert de kaas weer. En daar draait het helemaal om, om de balans, om het evenwicht van wat je eet en wat je verbruikt. Wij hadden hard gewerkt in ons bospaleis dus we mochten wel wat extra's hebben. Hadden we de hele dag lekker zitten lezen, dan hadden we in ieder geval die appeltaart niet gegeten. Ja die hadden we 's morgens gegeten ;-)

Balans en evenwicht. Dat is geen dieet maar een levenswijze.

Oh ja en dit hebben we vrijdag gegeten. Patat uit de ActiFry en hamburger met ei. En de hamburger had ik gekocht bij de slager en die heb ik gebakken zonder extra vet toe te voegen. Daardoor kon ik een lekkere dressing maken met olie om de tomatensalade op smaak te maken.

Elisabeth©

www.elisabethsmagazine.nl

Vandaag een korte blog. Eigenlijk meer een aankondiging. Voor een andere site heb ik een speciale editie gemaakt met pizzarecepten. Altijd leuk om te doen. Twee recepten hadden in een andere editie gestaan en een nieuw recept heb ik van de week uitgewerkt.

Hier is de link naar vetvrij waar de eerste van de drie recepten staat. Je kunt je ook hier aanmelden en je krijgt het mini E-magazine in je mailbox.

Ciao en veel plezier ermee

Elisabeth

www.elisabethsmagazine.nl

Met zekerheid kan ik zeggen, dat iedereen weleens een gesprek afluistert. Of niet? Volgens mij wordt dit net zo vaak gedaan als gluren naar de buren. Bijna iedereen wilt toch weten hoe of het bankstel staat bij Mien en haar dressoir al dan niet met plastic rozen.

Niet? Nou ik wel eigenlijk. Wanneer ik met Bas de laatste ronde loop, kijk ik steevast bij mensen naar binnen. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Ik doe er niets mee en heb er geen oordeel over, maar toch, ik kan het niet laten. Zo kan ik het ook niet laten om een gesprek af te luisteren. Soms kun je er ook niet omheen omdat het volume waarop het gesprek wordt gevoerd dusdanig is dat het niemand kan ontgaan.

Vorige week liep ik in de Jumbo en deed daar mijn ding. Moest me concentreren want ik was zonder briefje op pad gegaan, wat ik eigenlijk altijd doe. Maar deze keer had ik bepaalde dingen dringend nodig, dus vergeten was geen optie, gezien het weekend én de feestdag. Gangpad voor gangpad ging ik af en pakte mijn noodzakelijke spullen. En ineens hoorde ik een kinderstemmetje die wat vroeg aan haar moeder, die op haar beurt weer antwoord gaf. Opeens hoorde ik een kreet. Au! Riep de moeder. Het meisje zei: 'kusje erop?' Terwijl ik het duo in het vizier kreeg zag ik de moeder haar onderbeen optillen en de dochter gaf er een klapzoen op. Dit vond ik zo aandoenlijk. Moeder zag dat ik keek en we gaven elkaar een knipoog. Het meisje zal ongeveer vier jaar zijn, ik kan niet echt schatten, daarbij kinderen zijn tegenwoordig al zo vroeg wijs, soms té vroeg zegt deze oude tante.
We vervolgden ieder onze weg en ineens hoorde ik het zelfde meisje roepen naar haar moeder: 'kiwi, kiwi.' Waarop de moeder zei: 'nee.'
'Waarom niet.'
'Deze zijn niet lekker.'
'Oké.'
Ik keek welke kiwi er werd bedoeld, het waren de groene. De gold zijn inderdaad lekkerder, zoeter en zachter.

Na een paar tellen hoorde ik het meisje weer.
'Brocolli eten mama.'
'Nee, we eten al wat anders.'
'Oké.'

De moeder en dochter gingen afrekenen en inpakken en ik liep nog even rond, snuffelen bij de groente en fruit. Etiketten lezen bij het vlees. Tja kan het niet laten.

Later dacht ik na over het kleine gesprek van moeder en dochter. Een paar zaken vielen mij op. Het feit dat de kleine meid om fruit en groente vroeg en dat de moeder gewoon nee kon zeggen en dochterlief dit accepteert. Dit komt maar zelden voor. Denk dat de jonge dame haar hysterische peuterpubertijd voorbij is, of ze heeft geleerd dat als moeder nee zegt, het simpelweg nee is.
Wie het weet mag het zeggen.

Nu nog een foto om jullie op een dinerideetje te brengen in deze vakantie. Leuk om te maken ook met kinderen. Toon hen het wonder van de rijzende deegmassa en vertel hoe het komt.
Had hem al een keer op facebook geplaatst. Maar hier nog niet. Dit recept komt binnenkort op www.vetvrij.com en in Elisabeth'sMagazine. Kan wel vast verklappen wat erop zit, het zijn twee delen met kaas, één deel met garnalen en één deel met salami.

Elisabeth©

Van de week was ik in gesprek met een meneer met kinderen. Hij vertelde me dat zijn vrouw ervoor zorgt dat het gezin gezond eet. Niet teveel snoep etc. Maar soms dan belt de dochter naar haar moeder en vraagt dan of ze op de manege mag eten. Dat is geen probleem, maar dan moet ze wel iets gezonds nemen. Geen frites en snacks. Dus de dochter kiest wat van de kaart, een broodje gezond. Het staat er dus vertrouwd iedereen erop dat het gezond is, net als de dochter. Ze besteld het en het verschuldigde bedrag wordt op de verzamelnota geplaatst. Eigenwijs is als ik ben, vertel ik hem dat dit broodje gezond die naam niet mag hebben, want die twee plakjes komkommer dekken de lading van het gezonde aspect niet natuurlijk. Hij was echt verbaast en vroeg ook, kan dit zomaar?
"Ja, zei ik, dit kan zomaar. Er is controle op, maar ja niet alles is te controleren."
"Hoe kan je weten wanneer je iets gezonds eet?"
Daarop antwoorde ik: "door gewoon te eten en zoveel als mogelijk zelf te maken."
Dit was duidelijk een antwoord waar hij niet op zat te wachten, want het argument tijd kwam de hoek omzeilen. En dat ik vind ik echt een argument van lik mijn vestje. Zodra deze reden ten tonele wordt gedragen dan haak ik af. De hele discussie die dan gevoerd gaat worden, draait uit op niets.

Het is niet zo dat ik geen begrip heb voor het argument tijd, maar het wordt te pas en te onpas op tafel gegooid. Het broodje wat ik heb gemaakt is in tien minuten gemaakt. Terwijl je het broodje afbakt in de oven, maak je de spread, kook je het eitje en was en snijdt je de tomaat. Klaar in een wip, vers en gezond.

O ja, met het vermelden van de voedingswaarde ben ik lang geleden gestopt. Wat mij aangaat voegt het niets toe. Maar nu het recept.

Broodje gezond belegt met avocado-naise

2 pistolets om af te bakken of vers gekocht
1 avocado, ik kies voor de zwarte variant
1 theelepel pompoenpitolie
½ sjalotje
snuf of meer pittige paprikapoeder
1 theelepel gedroogd korianderblad
1 theelepel gedroogde tuinkruiden
snufje zout
2 eetlepels geraspte kaas naar keuze, ik had blauwe kaas
2 gekookte eieren
2 tomaten
vers gemalen peper

Bak de broodjes af in de oven of in de ActiFry.
Schil de avocado en doe het vruchtvlees in een blender of keukenmachine, samen met de olie, het gepelde sjalotje, de paprikapoeder, de koriander en de tuinkruiden. Laat maar draaien en mengen tot het een mayonaise-achtige structuur heeft. Voeg een snufje zout toe en laat nog even mengen.
Halveer de broodjes en besmeer royaal met deze avocado-naise.
Verdeel er de geraspte kaas over.
Pel de gekookte eieren, snijd in plakjes en verdeel ook over de broodjes.
Was de tomaten, snijd in plakjes en verdeel ook over de broodjes.
Maal er naar smaak peper over.

Serveertip: zie foto
Aantal personen: twee.

Elisabeth©